هدیه بنیاد آموزش مجازی ایرانیان: ۷۰٪ تخفیف در اولین ثبت نام از سایت (کد تخفیف gift)
0
021284284

دوره آموزشی روانشناسی سیاسی Political Psychology E-learning

روان شناسی سیاسی از جمله علوم میان رشته ای است که از پیوند روان شناسی نوین و علم سیاست پدید آمده است. در جهان غرب، مطالعات در این حوزه از قدمت چندانی برخوردار نیست و در کشور ما نیز در دهه های اخیر پژوهش هایی پیرامون آن انجام گرفته است.

به عبارت دیگر این اصطلاح به نقش بسیار زیاد روانشناسی در نفوذ و جمع آوری قدرت در بین سیاست مداران اشاره دارد. فلسفه ی کلاسیک سیاسی و بویژه افرادی چون ماکیاولی و هابس نقش بسزایی در شکل گیری و پیدایش روانشناسی سیاسی در درون علوم سیاسی،داشته اند. استدلال ماکیاولی و هابس بر این اصل استوار است که سرشت انسان به عنوان موضع پژوهشی باید در مرکز پژوهش های علوم سیاسی- اجتماعی قرار بگیرد. زیرا، سرشت انسان نقش تعیین کننده ای در رفتار و عملکردهای سیاسی – اجتماعی افراد دارد. روانشناسی سیاسی مدرن در دهه ی ۱۸۷۰ میلادی در محافل دانشگاهی فرانسه و ایتالیا رونق یافت.ولی اولین بار متفکران انگلیسی از جمله گراهام والاس (Graham Wallas) در اوایل سده ی ۲۰ میلادی و به طور دقیق با انتشار کتاب معروف او در سال ۱۹۰۸ میلادی به نام «سیاست و سرشت انسان» (Human Nature In Politics) این بینش را دسته بندی کردند. روانشناسی سیاسی به عنوان یک رشته ی مستقل دانشگاهی و پژوهشی، بعد از پیدایش جنبش آکادمیکی موسوم به مکتب فرانکفورت، در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ میلادی به وقوع پیوست. منظور مجامع آکادمیکی از تشکیل این مدرسه، در واقع ترکیب تئوری های گوناگون بویژه تلفیق مارکسیسم و روان تحلیلی فروید با پژوهش برآوردی (Surveying Reasearch) بوده است.

این رشته از اوایل قرن نوزدهم ریشه می گیرد ، جایی که روانشناسان برای درک نحوه رفتار سیاستمداران ، عقایدشان ، نحوه تعامل احزاب مختلف با یکدیگر و نتایج رفتارهای سیاسی برای اولین بار از توضیحات اجتماعی و شناختی استفاده کردند.

تلاش ۳۰ ساله لاسول و مطالعات عمیق او منجر به ورود روش روان تحلیلگری در حوزه علم سیاست شد.

  • تفسیر سیاسی
  • روابط بین الملل
  • آموزش و پرورش
  • تحقیقات رسانه ای
  • ادارات خصوصی و دولتی
  • روزنامه نگاری
  • سخنرانی های دانشگاهی و سیاسی
  • روابط رسانه ای
  • محقق
  • مشاور
  • استاد دانشگاه

فرهنگ سیاسی، جهت‌گیری ذهنی ملت‌ها، گروه‌های اجتماعی یا افراد به سیاست است و تا حدودی الگوهای رفتار سیاسی را شکل می‌دهداز قبیل: باورهای مذهبی،ارزش‌های اجتماعی، ارزش‌های بنیادی،ملی و … .

آلموند و وربا از راه مصاحبه با حدود پنج هزار نفر در کشورهای انگلیس،آمریکا،آلمان،ایتالیا و مکزیک و طرح سه سؤال  اقدام به انجام یک تحقیق در زمینه فرهنگ سیاسی نمودند آن سه سئوال عبارت بودند از:

مردم فکر می‌کنند حکومت چه تاثیری در زندگی آنها دارد؟

مردم نسبت به حکومت چه تکلیفی احساس می‌کنند؟

مردم از حکومت چه انتظاری دارند؟

 نتیجه بدست آمده از این مطالعات سه نوع فرهنگ سیاسی را مطرح کرده است وآن  سه فرهنگ عبارتند از :

۱ـ  فرهنگ سیاسی مشارکت

۲ـ  فرهنگ سیاست تبعه

۳ـ  فرهنگ سیاسی محدود

 البته در بعضی از متون تخصصی یک فرهنگ سیاسی دیگر تحت عنوان فرهنگ سیاسی مختلط نیز بررسی و تعریف شده است.

افراد برای موفقیت در شغلشان به ویژگی‌های اخلاقی و رفتاری و برخی مهارت‌ها نیاز دارند تا بتوانند موفق‌تر و کارآمدتر عمل کنند. ازآنجایی‌که شغل روانشناسی حرفه‌ای است که در آن ارتباط با انسان‌ها از اهمیت بالایی برخوردار است، داشتن برخی ویژگی‌های ارتباطی برای روانشناسان از اهمیت بالایی برخوردار است.

  • مهم‌ترین ویژگی که یک روانشناس به آن نیاز اساسی دارد علاقه به انسان‌ها و کمک به آن‌ها در حل مشکلاتشان است. فردی که شخصیتی منزوی و درون‌گرا دارد و علاقه‌ای به معاشرت با انسان‌ها ندارد، نمی‌تواند به‌خوبی رفتار آن‌ها را درک کرده و به حل مشکلات رفتاری و روحی انسان‌ها بپردازد.
  • یک روانشناس باید هنر خوب گوش دادن را بلد باشد و با دقت و حوصله بتواند به تمام سخنان مراجعین خود گوش کند و اطلاعات لازم برای درمان و ارائه‌ی راه‌حل برای مشکلات افراد را به دست آورد.
  • یک روانشناس باید توانایی خوب سخن گفتن، رسا و واضح حرف زدن را بلد باشد. باید بتواند سخنان و اطلاعات علمی خود را به شکلی ساده و قابل‌فهم برای همه بیان کند و با سخنان خود بتواند تأثیر عمیقی روی رفتار افراد داشته باشد.
  • یک روانشناس باید به انسان‌ها احترام بگذارد و در مقابل رفتارها و اخلاق و روحیات بیمار خود پیش‌داوری و قضاوت بیجا نداشته باشد.
  • یک روانشناس باید بتواند دلسوزی و همدلی خود را به بیمارانش نشان دهد و رازدار و امین باشد که این امر به ایجاد اعتماد بین درمانگر و بیمار کمک شایانی می‌کند.
  • یک روانشناس باید صبر و حوصله‌ی بالایی داشته باشد تا بتواند به‌آرامی به سخنان بیمار خود گوش دهد. داشتن روحیه‌ای انعطاف‌پذیر از ویژگی‌های مهم یک روانشناس است. برای مثال در برخی موارد ممکن است فردی با مشکل پرخاشگری به یک درمانگر مراجعه کند، در این صورت باید درمانگر در مقابل رفتارهای بیمار خود صبور و آرام باشد و بتواند او را آرام کرده و تأثیر مثبتی روی او بگذارد.
  • یک روانشناس باید در سطح بسیار عالی از مهارت حل مسئله برخوردار باشد و با قدرت تجزیه‌وتحلیل اطلاعات بیمار، برای او راه‌حل‌های مناسبی ارائه دهد.
  • یک روانشناس باید اهل مطالعه و یادگیری باشد و بتواند با کسب اطلاعات جدید راه‌حل‌های جدیدی برای بیماران خود ارائه دهد. این‌چنین افراد باید از انگیزه‌ی بالایی برای کسب علم و دانش برخوردار باشند تا بتوانند همیشه خود را به‌روز نگه دارند.
روانشناسی سیاسی

آموزش مجازی روانشناسی سیاسی : امکان ثبت نام در دوره مجازی​

ما در بنیاد آموزش مجازی ایرانیان امکان ثبت نام در دوره آموزش مجازی روانشناسی سیاسی و اخذ مدرک معتبر روانشناسی سیاسی را به صورت کاملا غیر حضوری فراهم آورده ایم.

5/5

ماهیت روان‌شناسی سیاسی

بدون شک امروزه علوم به صورت جزایر مجزا از یکدیگر نگریسته نمی‌شوند و مرزهای مشترک و پیوندهای عمیق میان آنها زمینه را برای شکل‌گیری مطالعات میان رشته‌ای فراهم آورده است. در این میان روان‌شناسی سیاسی (Political Psychology) علمی نوپاست که از پیوند روان‌شناسی و سیاست پدید آمده است. بسیاری از متخصصان و کارشناسان علم سیاست همچون والترلیپمن، گراهام والاس و ریورس بر این باورند که بررسی روابط سیاسی انسان‌ها بدون در نظر گرفتن جنبه‌های روان‌شناختی این روابط، امری ناقص و خطایی بزرگ است.

توجه به کاربرد روان‌شناسی در عرصه سیاست، ریشه در تحولات قرن بیستم دارد و چنین توجه و اهمیتی را می‌توان در آثار لاول (Lowell) و لاسول (Lasswell) مشاهده کرد. تلاش ۳۰ ساله لاسول و مطالعات عمیق او منجر به ورود روش روان تحلیلگری در حوزه علم سیاست شد و ساختار طبقه‌بندی افراد از منظر سیاسی شکل گرفت.

حال این سوال مطرح می‌شود که محققین در قلمرو روان‌شناسی سیاسی به دنبال پاسخگویی به چه سوالاتی هستند؟ جستجوی منشأ گرایش‌های سیاسی انسان‌ها، نحوه‌ شکل‌گیری و تغییر تفکرات سیاسی، چگونگی شکل‌گیری انقلاب‌ها در جوامع سنتی و دگرگونی یا سرنگونی نظام‌ها از جمله سوالاتی است که روان‌شناسی سیاسی به دنبال جواب دادن به آنهاست.

دیدگاه التقاطی در روان‌شناسی

امروزه در مطالعات روان‌شناسی به جای سخن گفتن از یک دیدگاه یا یک رویکرد، از رویکرد التقاطی که آمیزه‌ یا مخلوطی از رویکردهای مختلف است، سخن به میان می‌آید. امروزه کمتر روان‌شناسی را می‌توان یافت که با نگاه تک‌بعدی به کار بالینی (کلینیکی) یا تحقیقی بپردازد. در عوض رویکردهای مختلف با مبانی و اصول متفاوت و گهگاه متعارض به تبیین رفتار انسان می‌پردازند.

از جمله گرایش‌های مطرح در روان‌شناسی، روان‌شناسی اجتماعی (Social Psychology) است که بستر پیوند میان روان‌شناسی و علم سیاست را فراهم می‌آورد. گوردون آلپورت در تعریف روان‌شناسی اجتماعی چنین می‌نویسد: «علم درک و تبیین چگونگی نفوذپذیری افکار، احساسات و رفتارهای افراد از حضور واقعی، خیالی یا ضمنی دیگران.»

روان‌شناسی اجتماعی به قانونگذار امکان می‌دهد که در وضع بهترین قوانین تلاش کند و در عین حال سیاستمدار را راهنمایی می‌کند تا مطلوب‌ترین سیاست را در پیش گیرد. در نتیجه می‌توان چنین گفت که روان‌شناسی سیاسی در قالب شاخه‌ای از روان‌شناسی اجتماعی تلاش می‌کند شناخت دقیقی از جامعه در اختیار سیاستمداران قرار دهد. برای مثال سیاستمداران مطرح همواره تبعات روانی سخنان و اعمال خود را در جامعه‌ خویش رصد می‌کنند و می‌دانند که حرکت یا سخن نسنجیده در عرصه سیاست چه پیامدهای روانی ناگواری می‌تواند به دنبال داشته باشد. گوشزد کردن پیامدهای روانی سیاست‌ورزی سیاستمداران بخش قابل توجهی از قلمرو روان‌شناسی سیاسی را تشکیل می‌دهد.

سیاست

واژه سیاست نیز همچون بسیاری از کلمات کلیدی علوم مختلف با تعاریف گوناگون و متفاوت محصور شده است. علم فرمانروایی بر کشورها یا فن و عمل فرمانروایی بر جوامع انسانی از جمله تعاریف مطرح برای واژه سیاست است. نزاع بر سر علم بودن سیاست یا فن تلقی کردن آن همچنان ادامه دارد؛ ولی آنچه بدیهی و آرزوی بسیاری از نظریه‌پردازان و بزرگان سیاست نیز است، به کار بردن سیاست علمی در قلمرو سیاست است. هرچند برخی تحقق چنین آرزویی را در عرصه سیاست و عمل بسیار دشوار می‌دانند، چنان‌که دوورژه می‌نویسد: «بیهوده است اگر امیدوار باشیم روزی برسد که قلمرو سیاست علمی بتواند سراسر قلمرو سیاست به مفهوم هنر و عمل را پوشش دهد و سیاست کاملا علمی گردد… تصمیمات سیاسی نه‌تنها اطلاعات بدست آمده‌ی عینی بلکه قضاوت یا داوری‌های ذهنی را در باب انسان و جامعه به بازی می‌گیرند.” شخصیت و سیاست:

هرچند مطالعات علمی پیرامون شخصیت در اواخر دهه ۱۹۳۰ توسط گوردون آلپورت در دانشگاه هاروارد به رسمیت شناخته شد؛ ولی از آن زمان تا امروز تعریفی از شخصیت که همگان بر آن اجماع کنند، ارائه نشده است. با وجود این می‌توان تعریف زیر را پیرامون شخصیت تا حدودی قابل قبول دانست:

“شخصیت را می‌توان تمامی سیستم تمایلات نسبتا پایدار روانی و جسمی هر فرد تعریف نمود؛ تمایلاتی که نحوه‌ تطابق وی را نسبت به محیط روانی، اجتماعی و مادی معین می‌سازد.”

تکثر و تعدد تعاریف مربوط به شخصیت، ریشه در ماهیت پیچیده‌ انسان دارد. در واقع به تعبیر دکتر فتحی آشتیانی در کتاب مقدمه‌ای بر روان‌شناسی سیاسی، «دامنه تعاریف موجود، از فرآیندهای درونی ارگانیزم تا رفتارهای مشهود ناشی از تعامل افراد در نوسان است،” و به همین دلیل نمی‌توان به یک نظریه خاص اشاره کرد که در آن تمامی معانی شخصیت لحاظ شده باشد. درواقع هر نظریه‌پردازی به جنبه‌های خاصی از شخصیت نظر افکنده است. برای مثال برخی بر جنبه‌های شناختی و عاطفی شخصیت و برخی دیگر بر جنبه‌های جسمانی ـ روانی آن تکیه می‌کنند.

چنان‌که اشاره شد، تحول و در نوسان بودن، ویژگی اصلی شخصیت است و به همین دلیل برخی بر این اعتقادند که هر کدام از تعاریف شخصیت «به منزله‌ نقطه توقف درباره یک فرآیند است.‌ برای ارزیابی شخصیت افراد از روش‌های گوناگونی استفاده می‌شود که در این میان می‌توان از زندگینامه‌‌های خود نوشته و دیگر نوشته، پرسشنامه‌ها، موقعیت‌های آزمایشی، تست‌های فرافکن، قیافه، خط و بیان نام برد.

شخصیت و جامعه‌پذیری سیاسی

نظریه جامعه‌پذیری سیاسی (Political Socialization) که توسط ریچارد داوسن و کنت پرویت بسط یافته، به عنوان ابزاری نظری در تبیین و توضیح تفاوت میان نظام‌های سیاسی به کار می‌رود. داکتر آشتیانی در کتاب «مقدمه‌ای بر روان‌شناسی سیاسی» در بیان اهمیت فرآیند جامعه‌پذیری سیاسی می‌نویسد: “از طریق فرآیند جامعه‌پذیری سیاسی است که نسل‌های قدیمی‌تر، فرهنگ سیاسی جامعه را به نسل‌های جدیدتر منتقل می‌کنند و با توجه به چنین انتقالی است که هر جامعه‌ای موفق می‌شود فرهنگ سیاسی خود را استقرار بخشد.”

درواقع با استفاده از نظریه‌ جامعه‌‌پذیری سیاسی می‌توان علل استمرار و ثبات یک نظام یا علل بی‌ثباتی و زوال نظام‌های سیاسی را توجیه کرد. درواقع آنچه در نظریه جامعه‌‌پذیری سیاسی مورد توجه قرار می‌گیرد، پرورش شخصیت شهروندانی است که به صورت افراد کارآمد جامعه سیاسی مطرح می‌شوند. از نظر افرادی چون الموند و پاول، جامعه‌پذیری سیاسی “روند حفظ یا دگرگونی فرهنگ‌های سیاسی است.”

به عبارت دیگر، از طریق فرآیند جامعه‌‌پذیری سیاسی است که شخصیت سیاسی افراد یک جامعه شکل گرفته و رفتارها و هنجارهای مورد قبول نظام سیاسی حاکم در آنها نهادینه می‌شود. عوامل متعددی در جامعه‌پذیری سیاسی نقش دارند که از آن جمله می‌توان به خانواده، مکتب، دوستان و همسالان، رسانه‌های گروهی، فرهنگ، طبقات اجتماعی و نقش جنس اشاره کرد. بدون شک بررسی رابطه شخصیت و جامعه‌پذیری سیاسی یکی از مباحث مهم در حوزه روان‌شناسی سیاسی به‌شمار می‌آید.

bama step
  1. استخدام ۹ ردیف شغلی در هلدینگ آریا صنعت کهکشان در تهران
    مرتبط با: استخدام+مشاور+حقوقی زمان انتشار مطلب: ۱۰ days ago
  2. استخدام ۹ ردیف شغلی در آریا صنعت کهکشان در تهران
    مرتبط با: استخدام+مشاور+حقوقی زمان انتشار مطلب: ۳ months ago
  3. استخدام ۹ ردیف شغلی در آریا صنعت کهکشان در تهران
    مرتبط با: استخدام+مشاور+حقوقی زمان انتشار مطلب: ۳ months ago
  4. استخدام ۹ ردیف شغلی در هلدینگ تولید و پخش مواد غذایی و سلولزی در تهران
    مرتبط با: استخدام+مشاور+حقوقی زمان انتشار مطلب: ۵ months ago
  5. استخدام ۹ ردیف شغلی در هلدینگ تولید و پخش مواد غذایی و سلولزی در تهران
    مرتبط با: استخدام+مشاور+حقوقی زمان انتشار مطلب: ۵ months ago
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

۱
۲
۳
۴
۵
میانگین امتیازات ۵ از ۵
از مجموع ۱ رای

دوره پرفروش ICDL + مدرک بسیار معتبر

اگر قصد مهاجرت دارید و یا برای استخدام نیازمند مدرک معتبری برای پر کردن رزومه خود دارید پیشنهاد میکنیم حتما حتما از دوره ICDL استفاده کنید.